Aslında burası bir cep telefonu sitesi fakat hayatın içinde olduğu her alandan yazı yazmaya çalışıyorum. Bunlardan biriside hayatımızın hemen hemen her alanında olan futbol!

Hepimizin tuttuğu ve renklerine gönül verdiği bir takım var muhakkak. Kimisi takım tutsada pek ilgili olmaz kimiside takım tutmaz. Fakat ben bir Galatasaray’lı olarak oldukça koyu bir taraftarım. Galatasaray’lı olmam çocukluk yıllarıma dayanmakta. Şimdi burada Galatasaray daha büyük yada Fenerbahçe daha büyük muhabbetlerine girmeyeceğim sadece dışarıdan birisi olarak sadece bir gözlemde bulunacağım.

Bu hafta sonu Fenerbahçe deplasmanda Sivasspor karşısında 1-0 öne geçmesine rağmen Sivas’ın 2 golüne engel olamadı ve karşılaşmadan 2-1 yenik ayrıldı. Bu yenilgiyle beraber Fenerbahçe’nin 3 deplasman karşılaşmasında ki 3. yenilgidi oldu. Hal böyle olunca taraftarından, yöneticisine herkes eleştirmeye başladı. Haksızda değiller bence. Neden mi?

Fenerbahçe aslında iyi bir takım. Kadrosu kuşkusuz ki Türkiye’nin standartlarının üstünde. Güiza, Alex, Semih vs bunlar çok kaliteli futbolcular bu kesin. Fakat bence Fenerbahçe’nin esas sorunu altyapı. Bu zamana kadar Fenerbahçe’nin alt yapısından yetiştirdiği ve yıldız olabilecek futbolcuları bir elin parmaklarını geçmez. Hal böyle oluncada takımda gerçek Fenerbahçe’li olarak nitelendirebileceğimiz, zor durumlarda takımı ateşleyecek ve hırsıyla ön plana çıkıp takımı ileriye götürebilecek bir futbolcusu yok. Mesela geçtiğimiz yıllarda Tuncay bunu çok iyi yapıyordu. Hoş kendisi Fenerbahçe alt yapısından yetişmedi ama yinede hırsıyla ve mücadelesiyle takımı ateşliyordu.

Birde Galatasaray’a bakalım. Arda, Sabri, Emre, Hasan Şaş vs. Mesela Hasan Şaş’ın nasıl bir yapıya sahip olduğunu hepimiz biliriz. Yenilgiyi asla kabullenemeyen bir yapıya sahip. Ayrıca takımdaki abilik durumuylada futbolcular arasındaki iletişimi açısından önemli bir futbolcu. Mesela Hakan Şükür geçen sene çok eleştirildi özellikle futbolu yüzünden ama abilik yönünden takımı bir arada tutan ve sorunlarla mücadele eden bir futbolcuydu. Arda keza hırsıyla öyle. Sabri yine olmadık yerlerde takımı ateşleyebilen bir futbolcu. Kuşkusuz ki böyle futbolcular oynadıkları oyunla olmasa bile bu yönleriyle takımına maç kazandırabilirler. 2000′li yıllarda Galatasaray’ın Avrupa maçları buna en büyük örnektir. Üst düzey kadrosu olmamasına rağmen Uefa ve Süper Kupa’yı aldılar. Fenerbahçe ise Sivas deplasmanında ikinci yarıya 1-0 önde başlıyor fakat gariptir sanki bir anadolu takımı gibi 1-0′ın üstüne yatmaya çalışıyor. Koskaca Fenerbahçe’nin bu halde olması inanın yakışmıyor. Halbuki takım kötü futbolculara sahip değil. Ama bir ateşleyen olsa liderlik özelliklerine sahip bir futbolcu olsa inanın durum daha farklı olurdu.

Alex zaman zaman geçtiğimiz maçlarda bunu yapmaya çalıştı fakat başarılı olamadı. Çünkü tek başına yeterli olamadı. Arkadaşlarından karşılık bulamadı. Bugun 14 milyon euro’ya Fenerbahçe’ye gelen Güiza bir röportajında şu demeci veriyor; “Türkiye’de lüks içinde yaşıyorum… İstanbul’u Arabistan’ın herhangi bir kentine benziyor! Çarşaflı kadınlarının altında ne olduğu hayalinize kalmış.” Öte yandan Liverpool takımından bedelsiz! gelen Harry Kewell ise şu demeci veriyor; “Galatasaray’a yeni bir başlangıç yapmak için geldim. Çok çalışıp eski formumu yakalamak istiyorum. 40 yaşına kadar futbol oynamak istiyorum”

İşte esas fark burda bence. Futbolcu kafasında. Transfer politikasında. Yoksa milyon eurolar verip takıma yıldız almakla takım şampiyon olmuyor. Yada avrupada başarı yakalamıyor. Esas nokta hizmet verecek, futbola aç olan futbolcuları bulmak ve getirmek. Bence bu yüzden olsa gerek ki Galatasaray ile Fenerbahçe ile arasındaki temel fark budur bence. İşin futbol, teknik, sistem yönünü katmadan en basit olarak böyle bir değerlendirme de bulunmak istedim. Katılmak yada katılmamakta siz okurların insiyatifinde.